Ярадор бўрини кўрганман бир бор,

Тоғнинг этагида, дарё бўйида.

Тинмай жароҳатин яларди жондор,

Қон оқар, дарё ҳам оқар қуйида.

Мен ўша бўрини кузатдим узоқ,

Ғинг этмас, шунчалар метин бардоши.

Шом чўкди, юлдузлар сочдилар бодроқ,

Жасур бўрининг ҳам ботди қуёши.

Овозим борича ўкраб юбордим,

Кимга қойил қолиб, қарғайин кимни?

Тишлаб лабларимни, қонимга қордим,

Унутдим бир нафас инсонлигимни.

Ерга урди мени шунча йил ҳаёт,

Қолмади бирорта тош отмаган кас.

Илма-тешик...

Шукрона айт доим, виждонинг қийнаб,

Турфа савдолардан бўғилганингда.

Бир умр яшардинг бамбукни чайнаб,

Агар панда бўлиб туғилганингда.

Худо кўрсатмасин, чаён бўлсанг гар,

Нобуд қилар эдинг ўзингни ўзинг.

Фахр этсанг арзийди осмонлар қадар,

Бордир Инсон деган шонли юлдузинг.

Одамга ярашмас тубанлик, пастлик,

Худбинлик эмасдир олий ғояси.

Инсоннинг кифтидан бошланар асли,

Чексиз коинотнинг пиллапояси.

Оёғинг остида пойандоз дунё,

Саховат бобида эрурсан Ҳотам.

– Икк...

Сендан узоқлашиб бораман тун-кун,
Балки бир қадамдир, балки бир, ярим.
Фанонинг бағрига сингаман беун,
Пайқамас ғанимлар, билмас дўстларим.

Шамоллар қайдан ҳам бўлсин хабардор,
Мен ахир сафарга отланган банда.
Қушлар давра қурар тепамда такрор,
Томоша қилишар, ҳеч бўлмаганда.

Қўл чўзса етгудек юлдузларим ҳам,
Сезишмас ўрнимдан кўчганлигимни.
Бир умр уларга бўлсам-да ҳамдам,
Энди-чи, ногаҳон ўчганлигимни.

Умрнинг поёнин англайсан, бироқ
Уни кўриб туриш...

 

Шоир Эркин Воҳидовга

 

Биз ҳам юксакларга тиккандик кўзни, 
Бизда ҳам бор эди матонат, бардош. 
Арслон чорлаганди қошига бизни, 
Лекин қумурсқалар бўлди сафардош.

 

Жами тирикликка таниш шу хатар, 
Қумурсқа яралган ёппа таларга. 
Дўстим, алам қилар, арслон бехабар, 
Ем бўлиб кетсак шу қумурсқаларга.

1982 йил.

 

 

Роса тортишдилар ер билан осмон,
Шафаққа айланди яноқлар чунон.

 

Шоирни меники дер эди само,
Меники дер эди она ер аммо.

 

Шоир-чи, куйлади иккаласин ҳам,
Заминдан куч олди, самога ҳамдам.

 

Саксон йил чорлашди ўртага олиб,
Охир тортишувда Ер чиқди ғолиб.

02.06.2016

 

Ярим давлат эмиш ниятинг гоҳо, 

Қорни тўйган куни йўқсил бой эмиш.

Муҳаббат чиройни танламас асло,

Уйқу босиб келса, тош ҳам жой эмиш.

 

Майли қишлоқдасан ёки шаҳарда,

Эгамга бир феълинг ёқса агарда,

Хизир йўлдош бўлгай доим сафарда, 

Бошингга қўнган қуш, у Ҳумой эмиш.

 

Магар чаппа кетса ишинг,омадинг,

Ўттизга кирмасдан ёйдир қоматинг.

Яшашга чайла ҳам қура олмадинг,

Элликка борганда ҳолинг «вой» эмиш.

 

Худойим бердими ақл ва юрак,

Уларга муносиб муҳит ҳам керак...

 

Магар чиқиб кетсам тоғларга томон,
Бўлардим айиқлар билан суҳбатдош.
Дўлана терардим балки ёнма-ён,
Меҳрибон дўстлардек туну кун йўлдош.

 

Шўнғиб кетсам агар теран уммонга,
Сувларнинг остида юрардим яшаб.
Балиқда тоқат йўқ шовқин-суронга,
Улар бақирмайди бизларга ўхшаб.

 

Бир кун осмонларга айласам парвоз,
Турналар сафида чаппор урардим.
Танишдир юлдузлар чалиб турган соз,
Базмига қўшилиб, жўр ҳам бўлардим.

 

Бу гаплар амалга ошмагай асло,
Энди хаёл била...

 

Чилла ўтирмоқни қилди-ю ният,
Ғорга кириб кетди бир кун авлиё.
Муҳиблар дедилар гувраниб ғоят:
– Дуонгиз ижобат бўлсин, илоё.

 

Лекин авлиёни вақт ўтган сайин,
Унута бошлади муриду толиб.
Недир юз берганди ўртада тайин,
Қандайдир фалокат келганди ғолиб.

 

Пайт ўтиб, тугади чилла муддати,
Авлиё ғорини тарк этди у кун.
Қалбида жўш уриб меҳру шафқати,
Муҳиблар қошига йўл олди мамнун.

 

Кеча соме бўлган кимсалар аммо,
Ёвуз назар билан қарши олдилар.
– Иблис...

Оқшом чўкар аста,
Бошланади тун
Тошкентнинг ўрда-ю гўшаларида.
Ўғлим иккаламиз кезамиз беун
Улкан бу шаҳарнинг кўчаларида.

 

Самодан тушгандек миллионлаб чироқ,
Ғаройиб нур билан чулғанар замин.
Бу жойда жам бўлар яқин ва йироқ,
Мен бунда тотганман ёшликнинг таъмин.

 

Улуғ давраларда чархланди руҳим,
Кўрдим дўстларимдан иззат, эътибор.
Сирли шеъриятга тўлди шукуҳим,
Балки зиналарда изларим ҳам бор.

 

Энди ёшим ўтган, қадрдонлар кам,
Билмайман ногаҳон бора...

 

Кўчадан келдиму ҳовлимда ногоҳ,
Ари уясига бошимни тиқдим.
Қайси кун, жарчи қуш қилса ҳам огоҳ,
Қашқир тўдасига бирдан йўлиқдим.

 

Ёз пайти сафарга чиқиб бир замон,
Дафъатан тушганман қишнинг забтига.
Аёзда йўл босдим, эгнимда чопон,
Бироқ дучор бўлдим ёзнинг тафтига.

 

Жаннатни кўрай деб, мен шўрим қуриб,
Қанча синовларга айладим бардош.
Ва лекин дунёдан кетмасдан туриб,
Дўзах аҳли билан бўлдим даврадош.

 

Ахир эзгуликка тиккандим-ку кўз,
Дилимда яшарди...

Please reload

17.12.2019

17.12.2019

16.12.2019

16.01.2018

12.01.2017

12.01.2017

31.12.2016

31.12.2016

31.12.2016

15.10.2016

01.10.2016

Please reload

Янги Шеърлар

ИНСОН

12.01.2017

1/10
Please reload

Arxiv