Ҳангома кўп учрар ҳаётга доир, 

Кекса бир қаламкаш одам бор эди. 

Сизга кўп ёмонлик қилганман, шоир, 

Кечиринг, узримни сўрайман, деди. 

 

Балки раҳмат дейсан шунисига ҳам, 

Гуноҳин бўйнига олмиш-ку инсон. 

Сен гугурт чаққанда ёнсаю олам, 

Узрингдан не фойда, эй сўқир, нодон. 

 

Аттангки, қайдадир ношуд шифокор 

Кимнингдир дилбандин айлади нобуд. 

Унга узрларнинг не кераги бор, 

Қўлма-қўл кетмоқда кичкинтой тобут. 

 

Сиз менинг умримни қилдингиз адо, 

Турфа пучмоқлардан бўлган ҳужумлар. 

У темир панжалар юракни борҳо 

Анорни сиққандек, эзиб ғижимлар. 

 

Кун-бакун тараққий этмоқда дунё, 

Ногоҳ одамкушни топмоқ ҳам қийин. 

Ҳозирги маданий жаллодлар ҳатто 

Аввал узр сўраб, сўйишар кейин. 

 

АҚШ, Хьюстон. 31.07.2015 

Please reload

ИНСОН

12.01.2017

1/10
Please reload

17.12.2019

17.12.2019

16.12.2019

Please reload

Arxiv
Please reload